Een bergetappe vandaag.

Vandaag staat tempel 60 op het programma.En dat is ne lastige

dus de grote vraag was deze morgen,hoe gaat het pad erbijliggen na een hele dag regen van gisteren.

Ik slaap op zeeniveau in het huis van Taniguchi Norifumi.

Het Nojima house is een donativo,dus iedereen is vrij te geven wat hij kan missen.

Taniguchi en zijn vrouw worden ook wel eens trailangels genoemd omdat ze mee een faceboekgroep monitoren gericht op het helpen van pelgrims in nood.

Dit kan gaan van een tandartsbezoek,of rugproblemen of zelfs zwaardere ongevallen met breuken.Taniguchi heeft over de 1200 km lange tocht een netwerk van vrijwilligers die steeds ingeschakeld kunnen worden door wie in nood is.Geeft toch een beetje een veilig gevoel.Pakt zo ne kerel mee op restaurant en het een verhaal is al straffer dan het ander.

Ook de francaise Sarah bleef hier slapen en we doen samen de klim naar tempel 60.

Beiden zonder zware rugzak omdat ik terug in Nojima house slaap.

Maar Sarah loopt de route tegen de richting en Taniguchi brengt haar rugzak naar haar volgende slaapplaats.

Ik kreeg van mijn gastheer ook te horen waarom onze pelgrimsjasjes wit zijn.

Wit is de kleur waarin overledenen begraven of gecremeerd worden.Omdat er in het verleden zoveel pelgrims overleden zijn tijdens hun tocht draagt men alvast een witte vest om te zeggen dat men klaar is om te sterven en men hiervoor ook helemaal niet bang is.(al ga ik hier hopelijk nog even mee wachten)

En ook vandaag kregen weer Ossetai (pelgrimsgiften)

Ik moet echt mijn best doen om ze allemaal op te eten.Er was zelfs een Brusselse wafel bij

(en dat doet toch iets met ne mens)

Zelfs kwam ik een hut tegen met gratis koekjes en medisch materiaal om de voeten te soigneren.

Sayonara.