De eindmeet in zich.

Vandaag 29 0ktober en rond de middag over 1 miljoen stappen deze maand.

Ook Japan maakt zich op voor haloween.

Ik loop aan deze kant van Shikoku meestal door redelijk grote steden over de baan,en ik mis wel de kleine dorpjes van in het begin.Maar de tempels liggen bijna altijd boven op een berg

en om daar te geraken lopen we vaak op een bospad.Vandaag tempel 84 ,dus nog 4 te gaan.

Wat ik hier een beetje mis in tegenstelling tot mijn 2 vorige pelgrimstochten is de ontmoeting met andere pelgrims.Als je al iemand ziet onderweg is het meestal een Japanner.En mijn japans gaat niet verder dan dank u ,of kan ik hier slapen of eten.En dan is men snel uitgebbabeld.

Maar eergisteren stapte ik een dag met Karolina uit Polen.

Zij werkt voor een duitse NGO in conflictgebieden.Was een tijd in Ghana (en daar ben ik ook enkele keren geweest) En werkt nu in Nepal.Ze is zelf artieste en leert jonge talenten daar schilderen naast haar job in de mentale gezondheid.

En ik kwam geheel onverwacht de vlaamse Elke terug tegen.

Die had ik bij mijn vertrek in Tokushima al eens gezien maar die zat toen een 5 tal dagen voor mij.Zij is zo in de ban van Japan dat ze bewust trager begint te stappen want ze wil nog niet naar huis.

Of de avond met Marek Rupinsky.

De huidige wereldkampioen lange afstandsfietsen die traint in Japan voor een wedstrijd en aan een klein museum bouwt bij zich thuis in Polen.En droomt van daar een gesigneerd truitje van Wout Van Aert in te hangen

Maar wat me zeker zal bijblijven zijn de ossetai (giften voor pelgrims) Je krijgt ze van mensen onderweg en soms staan ze gewoon aan de kant van het wandelpad

.We starten morgen bergaf en hebben nu een prachtig zicht op de stad beneden